It’s real.

Selam Aleykoum,

Het is weer een poosje geleden dat ik hier iets postte. Mijn excuses.
Ik had nood aan schrijven, om mijn vingers te laten vertellen hoe ik mij voel. Dus ik ben gewoon beginnen schrijven en ik heb mijn hart laten spreken. Ik kan het stukje duizend keer nalezen en steeds zal het lijken alsof ik soms van de hak op de tak spring, maar zo voel ik me ook, zo gaat het in mijn hoofd, en beter als dit kan ik het niet verwoorden.

Het getrouwde leven is er écht. Het begint eindelijk tot ons door te dringen dat het “ons” is, voor de rest van dit wereldse leven. We doen er dan ook alles aan om het zo plezierig en liefdevol mogelijk te maken.

We moeten ons beide aanpassen en pas nu dringt het tot me door dat we samen een weg moeten vinden als twee individuen, als twee samengesmolten individuen. Met respect, liefde en begrip langs beide kanten. We moeten proberen om de beste kant van onszelf naar boven te halen en de andere in zijn waarde te laten.

love

Die beste kant in mezelf naar boven halen. Daar heb ik het soms nogal eens moeilijk mee.
Want daar waar mijn leven eindelijk op zijn plooi lijkt te vallen, lijk ik mezelf terug vaker te verliezen.

Heb ik mezelf te snel als genezen verklaard? Heb ik onbewust gedaan wat ik het beste doe? Namelijk, weglopen van mijn problemen? Ben ik weg gelopen van het monster genaamd depressie? Zit er meer achter die depressie? Eigenlijk weet ik het, maar ik wil het niet weten.

Ik zou als de beste moeten weten dat weglopen niets oplost, ik loop namelijk al heel mijn leven weg en tot nu toe heeft me dat nog niets opgebracht.

Vaak heb ik het gevoel dat ik het leven niet meer aan kan. Ik kan het leven gewoon niet meer volgen. De dagen gaan te snel, er zijn te veel gebeurtenissen en wanneer ik denk dat het 4 oktober is, is het al 16 oktober. Ik kan letterlijk niet meer volgen. En dat maakt me angstig. Ik weet wat ik nodig heb om het zo aangenaam mogelijk te maken, maar in deze wereld, samen levend met mensen die ook hun eigen zin hebben, is dit niet simpel.

Ik heb vele ups en downs en het lijkt er steeds meer op dat ik bipolair ben. Kan ik daar wel mee om? Kan ik om met zo’n etiket op mijn hoofd? Hoeft er perse een etiket op mijn hoofd? Werkend als monitor in een beschutte werkplaats, weet ik wat bipolair is. En zo, zo ben ik toch niet?!

Minstens één keer per dag heb ik een paniek aanval. Dan springen al mijn zintuigen tegelijk aan en is het oorlog in mijn hoofd. Dan ben ik bang van deze wereld, van de mensen. Ik begin te zweten maar mijn handen voelen ijskoud aan. Te veel mensen, te veel gevoelens van die mensen, te veel geluid, is dan echt de hel. Het liefst kruip ik in een hoekje op mijn hurken, met mijn gezicht in mijn schoot, en met de Koran in mijn oren. Want Koran, dat is mijn medicijn, mijn pijnstiller, mijn “rust gever”.

Mijn moodswings zijn er niet meer zomaar eventjes.
Er zijn dagen dat ik down ben. Dan ben ik gevoelloos, mijn wereld is grijs, ik voel geen intense pijn en ik voel geen vreugde. Ik leef gewoon. Ik word geleefd door deze wereld. Mijn dagen gaan gewoon voorbij zonder dat ik iets uit het leven haal. Ik maak gemakkelijk ruzie en ik ben echt moeilijk om mee samen te leven, want niets is goed en alles is te veel. Begin dit jaar was deze down een constante, die dus “depressie” genoemd werd.

De dagen dat ik up ben, kan ik heel de wereld aan. Mijn wereld is roos, gevuld met paarse wolkjes en iedereen danst en huppelt in het rond. Ik ben overdreven goed gezind, het kan me niets schelen wat mensen van me denken en ik ben gelukkig. Maar ik ben ook zo gevoelig, hoog gevoelig. Muziek maakt mij gek. Ik kan het niet horen, ondanks dat ik gelukkig ben. Er is maar één bepaalde melodie nodig, maar één bepaalde lyric die me terug doet denken aan vroegere tijden, om te zorgen voor een paniekaanval. Sommige mensen weten mij op dat moment zo te raken dat, zonder dat ze het zelf weten, ook zij kunnen zorgen dat ik een paniekaanval krijg. Meestal is zo iets ook de trigger om terug in mijn “down” te geraken.

Als ik up ben kan ik mijn eigen gedachten niet meer volgen. Ik wil alles tegelijk. En ik word kwaad op mensen die mij niet kunnen bijhouden. Ik lijk heel productief maar ik ben het niet, want ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen. Dan wil ik bloggen, paardrijden, een goede vrouw zijn, carrière maken, de wereld rond reizen, huisje tuintje boompje, een mode bewust popje zijn, een voorbeeld voor deze wereld zijn, een ghimaar dragen, verdwijnen van deze wereld (lees: van het publiek oog),..

Het moeilijkste aan heel dit verhaal vind ik dat ik alles zo goed besef. Ik kan er zo intens over nadenken en in theorie weet ik allemaal precies hoe het zit. In de praktijk is het net het tegenovergestelde. Soms denk ik dat ik gek ben, soms denk ik dat ik gek ben omdat ik denk dat ik gek ben. Soms voelt het alsof ik komedie speel. Maar ik vecht zo hard. Helemaal alleen. Want ik kan er met niemand over praten. Niemand kan snappen wat ik voel. Medicijnen nemen wil ik niet, ik heb een panische angst voor medicijnen. Dan luister ik wel Koran. Ik weet het niet meer.

Sommige mensen zullen hard schrikken van dit stukje, omdat ze dachten dat ik helemaal genezen was. Ik ben ook oprecht gelukkig met hoe mijn leven nu is. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest.

Maar ik wil ook dat de wereld weet dat ik ongelooflijk hard moet vechten voor dit geluk.
Ik heb zoveel geluk met zo’n goede man, die mij écht steunt in goed en kwaad. Ik wil hem langs deze weg ook duizendmaal bedanken. En hem om vergiffenis vragen, omdat ik ben zoals ik ben, en ik weet dat het echt niet simpel is om als samengesmolten eenheid met mij te moeten leven. Dankje.

4 thoughts on “It’s real.

  1. Lifestyle By Muslima says:

    Wauw wat een verhaal ! Heel raar maar zo voelde ik mij in het begin van mijn huwelijk ook. Ik heb dagen gehad dat ik echt down was ookal was ik aan het bidden. Ik had angst maar voor wat wist ik niet. Insh Allah gaat het gevoel snel over voor joh en krijg je alleen nog maar ups! En zie het zo als Allah niet van me houd gaat hij je niet dan test geven in deze wereldse leven

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s