confessions of a muslim: work out.

Selam Aleykoum,

Het leven als moslima is niet altijd even gemakkelijk. Zeker niet als je in een nuchter, down to earth, Belgisch gezin bent opgegroeid in een klein boerendorp. Je krijgt dan sommige normen en waarden mee en je bent opgegroeid met bepaalde ideologieën van je ouders. Ik ben fier op mijn ouders, ik ben fier op mijn afkomst én ik ben nog het meest fier op wie ik nu ben. De enige reden waarom ik nu ben zoals ik ben is omdat ik altijd mocht zijn wie ik wou zijn. Mogelijk gemaakt door diezelfde opvoeding en ideologieën.

Ik zou ook mezelf niet zijn als ik niet open en eerlijk over mijn leven en mijn gevoelens zou praten. Vanaf nu zal ik dus ook gewoon met jullie delen wat ik persoonlijk moeilijker vind aan het leven als moslima.

Sporten.
Een tijd lang was sporten mijn leven, mijn passie. Sporten was dat wat mij uit bed joeg in de ochtend. Toen had ik geen koffie nodig om uit bed te rollen, de gedachte dat ik zo meteen in de sportschool zou staan was genoeg.

sport

Nu heb ik die kracht niet meer. Ik heb veel nagedacht over het sporten en over mezelf. Ik analyseer graag dingen en maak graag dingen duidelijk voor mezelf. En ik ben tot de volgende conclusie gekomen: De ladies only basic fit is niets voor mij.

Voila, I’ve said it. Ik zou dankbaar moeten zijn dat ik onbedekt kan sporten, maar het lukt me niet. De sportscholen waar ik voordien heen ging waren allemaal fantastisch uitgebouwd met de meest fijne apparaten en de coolste faciliteiten. Én, misschien nog wel belangrijker, iedereen die ik daar tegen kwam was fier op zichzelf, was fier op wat hij op dat moment aan het doen was en was fier op zijn progressie. We waren daar allemaal met één doel en dat was; een betere ik worden. Zo fijn, zo aanmoedigend.

Ik ervaar een totaal ander gevoel in de ladies only vestigingen. Je hebt veel minder mogelijkheden, de apparaten zijn ouder en het meeste heb je daar niet. Ik bedoel, ik heb gezien wat wel kan, ik heb gezien wat ik nu wel degelijk mis. Like, I need to grow some muslces too?! Maar wat ik eigenlijk nog het ergste vind zijn de vrouwen die in die vestigingen sporten. Ik ga zeker niet veralgemenen en ik heb het ook zeker niet over elke vrouw die daar binnen stapt. Maar ik moet eerlijk zijn, het algemeen beeld wat ik daar zie is dit.

Deze vrouwen staan daar niet omdat ze fier zijn op zichzelf of omdat ze dolgraag iets willen bereiken. Deze vrouwen staan daar omdat het zogezegd “moet” of omdat ze niets beters te doen hebben. En ze hopen met wat ze daar doen dat dat gaat veranderen. I doubt it.

gymcollage

Ik zit dus met een behoorlijk dubbel gevoel. Zal ik toch terug naar een gewone sportschool gaan? Dan ben ik in mijn natuurlijke habitat, maar dan zullen er wel mannen zijn die me in de weg lopen en zal ik bedekt moeten sporten…Of zal ik bij deze vestiging blijven gaan? Maar dan betaal ik eigenlijk lidgeld voor niets, want veel kom ik er niet. En thuis sporten…tsja…Ik probeer het maar het is gewoon mijn ding niet. Je wordt toch wel heel hard beperkt in ruimte en materiaal en je hebt steeds afleiding.

Wat zou jij doen, als je mij was en dit gevoel had?

 

2 thoughts on “confessions of a muslim: work out.

  1. fatimama1 says:

    Ik ben daar ook wel eens geweest en er is echt niet veel. Ik zelf wil niet meer in een gewone sportschool. Trouwens er is wel een wat duurdeee fitness first geloof ik. Misschiennis die beter? Ik zou me trouwens niks aantrekken van de mentaliteit hoor.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s