“thuis” in Marokko

Salaam everyone,

Hm, mijn reis naar Marokko…Het was op zijn minst gezegd interessant. Wat ik van het land Marokko moet denken, ik geraak er niet uit. Wat ik van de mensen in Marokko moet denken, daar geraak ik evenmin over uit. Ik neem jullie even mee terug in de tijd…

De eerste week: “thuis” in Marokko

“Thuis” in Marokko is in een klein dorpje bij Al Hoceima, midden in de bergen. Recht in the middle of nowhere. We mochten logeren in het huis van mijn schoonbroer, die zelf niet in Marokko was dit jaar. Héél groot, maar natuurlijk heel weinig voorzieningen. Dit wisten we op voorhand en hier hebben we ook niets aan gedaan omdat we maar een week daar zouden zijn. We zijn vaak naar de zee gegaan, met z’n twee of met schoonfamilie en ‘s avonds kwamen we meestal met z’n allen samen bij mijn schoonouders thuis.

hoccol1

We hebben een hele hoge berg beklommen met zicht op “het dorp”. De foto rechtsboven zijn “onze” huizen.

hoccol

Ik vanboven op diezelfde berg. Helemaal rood en bezweet. Bergbeklimmen is namelijk niet zo gemakkelijk in een lang kleed en op teenslippers :’). || Zon, zee, strand.

Ik ben tot hiertoe altijd eerlijk geweest op mijn blog over mijn gevoelens. Daarom deel ik een stukje uit mijn dagboek. Na mijn eerste week daar moest ik namelijk even mijn hart luchten op papier. Be prepared, het is namelijk nogal diepzinnig.

“Marokko is zo…leeg. Tenminste waar we nu zijn. Als je mij zou zeggen dat elk huis leegstaand is zou ik het geloven. Niets straalt iets uit…niets huiselijk of gezellig. Niets wat zegt hier hebben wij hard voor gewerkt, en nu mogen we genieten van de vakanties. Het zijn gewoon een hoop stenen op elkaar gebouwd. Dat is het grootste verschil tussen Marokkanen en mij hier. Geen één huis zou ik willen hebben. Toch niet zo ver ik ze kan zien langs buiten. En als er al eens een echt chique huis tussen staat, straalt zelfs dat niets uit en komt het niet boven de puinhoop uit. Want vele huizen zijn niets meer dan bij elkaar geplakte stenen, golfplaten en takken. Da’s heel hard werken, voor heel weinig. Letterlijk gewoon een dak boven je hoofd. Overleven. Overdrijf ik nu? Nee, dat is toch wat ik heb gezien in de “dorpjes” rondom Al Hoceima?

Al Hoceima zelf is één grote bouwwerf. Overal zijn ze aan de straten aan het werken en overal staan half afgewerkte gebouwen. Met daarnaast de armzalige, rampzalige mini “dorpjes” die zijn gebouwd voor de werkmannen die van verre steden komen. Ik moet toegeven dat ik bijlange niet alles van dé stad Al Hoceima gezien heb, heel weinig zelfs. Waarom? Ik weet het niet. Geen tijd, of, “mag het niet”…misschien te druk, teveel mannen of te veel onbetrouwbare mensen? Maar, wetende dat ik in Mersin wél in de donkerste steegjes heb gewandeld, en mij daar werd geleerd dat elk mens tenminste iéts goeds in zich heeft..Marokkanen zijn volgens “de familie” onbetrouwbaar, allemaal. Iemand overlaten op straat is zelfs not done…langs twee kanten trouwens. Mensen krijgen bijna een hartaanval als je stopt voor hen. gastvrij Hm..ik merk het niet. Ze zijn zo gesloten.

Ook de mensen zijn leeg. Ze stralen niks uit, ze hebben geen trots, ze stralen geen kracht uit. Ik kan me bij geen enkele persoon iets van zijn leven inbeelden. Zelfs niet van de propere politieman die Ismail tegen hield. Of van de nette ober die ons heeft bediend. Niets kan ik verzinnen…zal het anders zijn in andere steden? H. zei dat ze nog nooit zo had nagedacht over Marokko. Dat ze hier gewoon “is” elke zomer. Ben ik raar dan dat ik altijd zo ver en zo diep denk? I. zei me dat Marokkanen heel nationalistisch zijn. Ik heb t idee dat dat enkel gaat over de Marokkanen die verhuisd zijn naar het buitenland, en niet elke dag opnieuw in deze miserie moeten overleven. Tot hier toe is het echt niet het duizend en één nacht sprookje dat ik blijkbaar dan toch in mijn hoofd had ergens…

Ik heb volgens mij ook nog op deze manier armoede gezien. Zo…hopeloos. Ik ken te weinig van Marokko om uit te maken of dat enkel het land “zijn schuld” is, of dat de mensen echt alle hoop hebben verloren en het gewoon accepteren en ondergaan. Wat ik vaker gemerkt heb bij Marokkanen, in veel minder erge situaties wel te verstaan. De Marokkanen uit het noorden die in de jaren 60 naar België zijn gekomen hebben volgens mij heel veel geluk gehad…en hun volgende generaties nog meer. Het enige waar leven in zit hier zijn de ezels en de honden die me nachtenlang hebben wakker gehouden met hun geblaf.

Nee, ik zou het hier niet lang uit houden. Ik ben zo’n persoon die leeft van en op gevoelens, maar tot hiertoe heeft niemand mij iets gegeven waar ik op kan bouwen. Ik kan niets aflezen van hun gezichten.”

Ik hoop oprecht dat ik hier niemand mee kwets. Omdat ik misschien zo denk over zijn/haar land en/of stad. Dit is hoe ik Marokko heb beleefd de eerste week, mijn allereerste keer in Marokko.

De tweede week zijn we er met z’n tweetjes op uitgetrokken naar 3 andere steden. Welke dat zijn, wat we daar gedaan hebben en hoe ik dat vond, lezen jullie volgende week In Sha Allah!

Wie van jullie is er ook al naar Marokko geweest, en naar waar?

6 thoughts on ““thuis” in Marokko

      • Roselinde says:

        Ja, dat snap ik! 😉 Zelf zou ik inderdaad ooit een keer Marokko willen bezoeken. Ik ben over het algemeen heel enthousiast over andere culturen leren kennen, maar ik denk juist ook omdat zoveel Nederlanders een connectie met het land hebben 🙂

        Liked by 1 person

  1. Brigittt says:

    Mmmm, je laat me nu op een hele andere manier nadenken over Marokko! Ik ben op tientallen plekken, steden en dorpen geweest.. meer zelfs. Ik heb hele mooie natuur gezien, armoede, dorpen,… en ja ik kan me wel wat vinden in wat je zegt over de huizen, misschien nog de mensen ook op straat dan.. maar ik heb zoveel schoonheid ontdekt en hospitality. Ik hou wel van Marokko, van de lekkere vis, de geuren en kleuren op de markt, de natuur. Nu je het zegt is dat inderdaad een punt dat de mensen op straat ‘anders’ zijn, maar door de reizen heen in Marokko heb ik net heel veel gastvrijheid genoten van vele vreemde mensen die me/ons hebben geholpen ❤️❤️Ben benieuwd naar de rest van je verhaal, ik vind niet dat je iemand beledigd als je je mening geeft👍🏼

    Liked by 1 person

    • Steffi says:

      Ben je al in Hoceima geweest? Zo ja, ben ik benieuwd wat je daar dan van vind. Want de dingen waarmee jij Marokko (mooi) omschrijft zie ik daar echt niet terug. Ik vind Marokko ook héél vuil, overal ligt afval…De steden waar we nog zijn geweest, daar was de sfeer anders hoor, in elke stad vind ik die anders. Maar daarover dus volgende week meer. Ik wil zelf heel graag Marrakech , al 5 jaar ofzo, en ook de Sahara “bezoeken”. Ik geloof best dat het daar ook nog heel anders is, ‘t is toch zo’n 800km verder nog als waar we nu zaten he. Maar dat mag toch nog op zijn minst 1-2 jaar duren, als ik nu zou gaan zou ik met geen goed gevoel naar daar vertrekken…en dat zou ik heel jammer vinden.

      Misschien ligt het ook aan het feit dat ik ben gegaan met een Marokkaan die zelf is aangeleerd (en vindt) dat “mensen niet betrouwbaar zijn etc etc” dat hij/wij dat ook uitstraalden ofzo? Ik weet het echt niet…

      Liefs.

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s