#Roadtrippers in Marokko pt. II

Salaam!

Vorige week vertelde ik jullie hoe het was in Chefchaouen, onze eerste citytrip in Marokko. Deze week zal ik jullie vertellen wat de volgende stad was, en hoe wij het daar vonden! Zijn jullie benieuwd?

Toen we Chefchaouen verlieten, kwamen we al snel op een saaie, vlakke weg. Totaal anders als de weg naar Chefchaouen, die bestond uit kilometers klimmen en dalen. Deze keer werd ik dus niet wagenziek, gelukkig maar! Ik ging dus als een blije mus richting…

#2 Rabat!

Rbt

Ik kon kiezen tussen Rabat en Tanger, en hoewel Tanger mij sterk werd aangeprezen door Marokkaanse vrienden en familie, en Rabat mij ten zeerste werd afgeraden door diezelfde vrienden en familie (saai zeiden ze…), koos ik, zo koppig als altijd, toch voor Rabat. En daar heb ik alles behalve spijt van! #Followyourheart

Hoezo saai?
Met een bang hart reden we Rabat binnen. Bang omdat, als het hier echt zo saai zou zijn, ik dan zeker een “boze” man zou moeten facen. Omdat IK voor Rabat had gekozen, ondanks alles. Maar dat bleken zorgen voor niets. Want Rabat leek op het eerste zicht dan wel heel stoffig en alles behalve mooi, toch voelden we ons meteen op ons gemak en merkten we dat er echt een heel relaxte sfeer hing.

We parkeerden de auto vlak naast een begraafplaats, ahum, en we moesten nog 700 meter wandelen richting onze Riad die gelegen was in een zijstraatje van een drukke “winkelstraat” midden in de oude souk van Rabat.

Stoffig en plakkerig kwamen we aan bij de voordeur van Riad Sakina. Als hooggevoelig persoon is Marokko écht niet goed voor mijn reuk orgaan (misselijk always…) en toen de voordeur van de Riad geopend werd, zou ik de grond hebben gekust van blijdschap. Deze keer was het niet claustrofobisch klein, donker, overdreven kleurrijk, enzovoort enzoverder. Riad Sakina is een oase van rust midden in het drukke stadsleven. Stil, proper, kalmerende kleuren,… En bovenop dat alles, wat een aangename geur! Precies een spa maar dan zachter, subtieler. ik was zo blij. We mochten even rustig gaan zitten en we werden gevraagd om onze gegevens in te vullen op een paar documenten onder het genot van een verse muntthee en wat chebakia. Toen we klaar waren mochten we roepen en werden we vriendelijk en professioneel naar onze suite geleid.

In Riad Sakina kan je kiezen voor een iets kleinere en goedkopere kamer met gedeelde badkamer of een iets grotere en duurdere kamer met je eigen badkamer, zoals wij. En wat was dat hemels. Eindelijk was daar mijn duizend en één nacht, mijn Alladin sprookje, MIJN Marokko, hoe ik het me had ingebeeld. Al zou ik drie dagen in deze kamer opgesloten zitten, I wouldn’t mind. Een echte aanrader! Zowel Rabat als Riad Sakina!

Skn

Toen we gesetteld waren en wat gerust hadden gingen we de buurt wat verkennen en lunchen, in een klein tentje koos ik een pizza, van 2 euro?! Omdat dit een late lunch was hadden we niet zo’n trek meer in de avond. We zijn dus richting Cafe Blueberry gegaan, wat ik had gevonden via tripadvisor. Dit is een leuke zaak op de boulevard van Rabat. Tijd voor koffie en ijs, njum! Nadien hebben we nog even gewandeld op de boulevard die steeds drukker werd, we zijn we even de kermis over gegaan en toen zijn we lekker gaan slapen in ons eigen kleine paleisje. Heerlijk!

rbt

Dag 2
Rise & shine! Het ontbijt op het dakterras is een waar genot. We ploffen in de lounge en verorberen ons ontbijtje (buffetstijl deze keer) en natuurlijk een koffie..of twee.
Ondanks dat Rabat saai zou zijn, had ik redelijk veel op de planning gezet. We begonnen dus op tijd aan onze dag zodat we zeker alles zouden kunnen zien…Kijk maar mee!

Nadien zijn we ons gaan opfrissen in onze Riad, en gingen we terug de deur uit om te dineren bij The Dow, Een schip dat omgetoverd is tot restaurant/bar. Er staan best veel negatieve commentaren online over The Dow, maar hier heb ik absoluut niets van gemerkt. We zaten heerlijk op het dek van dit prachtige schip, met een nog prachtigere zonsondergang voor onze neus, een virgin mojito in de hand en een heerlijke maaltijd op ons bord. Like….perfectie. Nadien hebben we terug een wandeling gemaakt over de boulevard en we hebben zelfs een kermisattractie gedaan haha! Héél laat is het niet geworden door die lange, drukke dag. Maar die dag heeft Rabat mijn hart veroverd.

Rbt1

Na weer een heerlijke nacht in ons heerlijke bed, was het alweer tijd om richting de volgende stad te gaan…

Over deze stad kan ik geen apart artikel maken helaas…en wel hierom…

#Fez

Dag 1
Eenmaal aangekomen in onze riad in Fez, had ik er het liefst zo snel mogelijk terug weg gerend. De buurt was…alles behalve. En in onze riad voelden we ons alles behalve welkom. We hadden één miezerige nachtlamp in de kamer en één miezerige lamp in de badkamer, de lakens waren niet proper, de handdoeken waren niet proper (!!!!!) en het voorziene ontbijt…was er niet. Ook de spa was geen spa en ja….that’s it. Ik heb me nog nooit ergens zo vies gevoeld als daar. Daarom zijn we ook gaan lopen na de eerste (slapeloze) nacht. Letterlijk. We wilden niet wachten op iemand van het personeel dus we zijn gewoon onze kamer uit gewandeld met onze koffers, we hebben de sleutel op de deur laten zitten en ciao! (PS: tot op heden hebben ze me zelfs niet gemaild om te vragen wat er is gebeurd…)

Dag 2
Hop naar Hotel Barcelo. Wat een luxe tegenover die riad…heerlijk. Dit hotel is wél een aanrader. In Fez zouden we drie nachten blijven in plaats van twee nachten zoals in de vorige steden dus verhuizen was noodzaak. Die dag zijn we eerst richting het shoppingcenter van Fez gegaan, ook uit noodzaak, dan zijn we ingecheckt in ons nieuwe hotel en hebben we wat gerust en uitgebreid gedoucht. Wat een luxe kan dat toch zijn he…en dan was het alweer tijd voor het diner. Dag 2 en nog steeds niets gezien van Fez…

Voor ons diner zijn we richting “Maison Blanche” gegaan en hier wil ik ook liever niets over kwijt. Case closed. Het zou een uitermate chique restaurant moeten zijn, mijn lieve man wou echt een romantische avond organiseren,….Chique was het, lekker eten ook, maar daar is alles mee gezegd. Een service van…en een wachttijd van 2 uur voor we ons hoofdgerecht hadden. Klaar. Dit breekt echt mijn hart. Omdat ik van uit eten gaan hou en ik het ook echt niet erg vind om er af en toe iets meer aan uit te geven. Maar dat mijn man zo zijn best voor mij wil doen en mij perse naar een chique restaurant wil brengen (op zijn kosten), en wij dan als koppel precies net niet chique genoeg zijn en daarom een slechtere service krijgen…Daar kan ik niet mee om. En ze zette ons telkens ook zo klem dat we niet het lef vonden om gewoon op te stappen…

Fez

Dag 3
Ziek! Zo ziek als een hond! Beide trouwens…al was het bij mij toch nog net wat (lees: veel) erger. Tegen elf uur zijn we toch de kamer uit gestrompeld omdat we nog steeds niets gezien hadden van Fez…Ik wou gewoon koffie drinken en vertrekken, maar er werd ons in alle haast een uitgebreid ontbijt aangesmeerd. We durfden niet weigeren omdat ze zo lief waren. Maar wat was dat een slecht idee. Tegen dat alles op was (lees: de twee worstjes en één stukje cake die ik genomen had) stonden de tranen in mijn ogen, zo slecht voelde ik mij, en zo snel wou mijn ontbijt er alweer uit. Mijn man heeft me naar de kamer gedragen en na een grote dosis medicatie ben ik in slaap gevallen. Toen ik om een uur of drie wakker werd en we toch nog iets van onze dag wouden maken, besloten we roomservice te bestellen. Een simpele maar heerlijke pizza Margarita die we hebben gedeeld. En nadien ben ik terug in slaap gevallen. Gelukkig waren we van hotel veranderd…

Het was onze laatste avond in Fez, en nog steeds hadden we niets gezien…We besloten het rustig te houden en naar ons favoriete café te gaan. Café clock, daar waren we tot nu toe elke dag geweest sinds we waren aangekomen in Fez. In dit artikel ga ik er niet te veel over schrijven, dit café verdient zijn eigen artikel als zijnde DE hotspot van fez.
Wederom was dat geen goed plan. Mijn man heeft tegen zijn zin de befaamde (of beruchte) kamelenburger gegeten. Dit moest een unieke ervaring worden maar ondanks onze fysieke toestand werd dat het niet. We zijn maar weer snel weg gegaan en terug in bed gekropen…We zouden de volgende ochtend, voor we terug vertrokken richting “thuis”, de drie dingen die ik het liefst zou zien gaan bezichtigen.

Dag 4
Nog steeds ziek. We voelden ons te slecht om nog iets te gaan bezichtigen, wetende dat er nog een drie uur durende autoreis op ons te wachten stond. We hebben het goedkoopste ontbijt besteld via roomservice en dat hebben we gedeeld. Dan hebben we met een gebroken hart uitgecheckt bij het hotel en zijn we vertrokken richting Al hoceima waar we nog drie dagen zijn geweest voor we op het vliegtuig richting België stapten, nog steeds…ziek.

Marokko, je was interessant en leerrijk. Fez, see you next time!

DSC_0036

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s